Speech kerstborrel 17 december 2019

Op dinsdag 17 december organiseerden wij de jaarlijkse kerstborrel voor onze inwoners. Een mooi moment om het jaar af te sluiten en vooruit te kijken naar 2020. Hieronder kunt u de speech lezen die burgemeester Marina van der Velde-Menting gaf.

Beste aanwezigen,

Over een week is het kerst. Wat fijn dat u hier vanavond bent om daar met ons even bij stil te staan. We zijn welkom geheten door de warme muziek van Qizum. Daarmee kom je vanzelf in de stemming. Mooi om te zien dat er zoveel mensen aanwezig zijn. Inwoners, nieuwe inwoners, raadsleden, organisaties, bedrijven en collega’s. Inwoners die sinds juli 2019 in onze gemeente wonen hebben we zelfs persoonlijk uitgenodigd. Een mooie gelegenheid om u te ontmoeten en elkaar te ontmoeten.

Voor mij is de kerstborrel altijd een mooi moment om u te bedanken. Want u samen maakt Kaag en Braassem tot de mooie gemeente die het is. Want zonder alle organisaties die zich inzetten, zonder al die actieve inwoners zou het er hier heel anders uitzien. Mijn oprechte dank daarvoor. U neemt die verantwoordelijkheid. En dat is echt onmisbaar, want daarmee creëert u verbondenheid.

Die Verbondenheid hebben we ook in het afgelopen jaar weer ervaren. Een voorbeeld dat ik daarbij toch wil noemen is de brand in de kerk in Hoogmade, begin november. Juist die verbondenheid in en om Hoogmade zorgde voor een enorm gemeenschapsgevoel. Het zorgde ervoor dat Hoogmade opstond, elkaar vastpakte en zo de kracht toonde die nodig is om een gebeurtenis als deze weer een plek te geven.

Verbondenheid zien we ook in hele andere dingen terug.  Een groot project waar we ,mét u mee aan de slag zijn is de omgevingsvisie. Want hoe ziet Kaag en Braassem er in de toekomst uit? Welke kant moeten we op met onze ouderenzorg? Welke acties rond duurzaamheid kunnen we samen inzetten? We hebben daarvoor een inwonerspanel opgezet. Via ‘Kaag en Braassem spreekt’ kunt u meedenken over die oh zo belangrijke toekomst.

Om in die visie te laten zien dat het om de visie van de gemeente Kaag en Braassem gaat hebben we een fotowedstrijd georganiseerd. En wat een mooie inzendingen hebben we ontvangen! Op de schermen ziet u vandaag alle inzendingen langskomen. De moeite waard om even naar te kijken en bij stil te staan. We danken de jury die daar met vakkundig oog naar gekeken heeft. De jury bestond uit André van Aarle, Hennie Wilthof, Joep Derksen en Leny van Luling.

Ik heb vandaag de eer om bekend te maken wie de winnaar is geworden in deze fotowedstrijd. We hebben allereerst 3 eervolle vermeldingen. Die zeker niet onbenoemd gelaten mogen worden. Zij ontvangen alle drie een mooie herinnering aan deze eervolle vermelding. Het zijn: Marian de Jong-Camfferman (foto zicht Woubrugge), John van Haestregt (foto zicht Rijpwetering) en Sandra Hoogenboom (foto libelle)

En dan de winnaar. Een winnaar die een prachtige prijs ontvangt. Met een helikopter mag deze winnaar de gemeente van boven gaan bekijken. Die ‘helikopterview’ helpt ons om die passende omgevingsvisie op te stellen. De jury heeft een keuze gemaakt. En gekozen voor een foto die een heel herkenbaar beeld van onze gemeente uitstraalt. We zien landschap, water en bedrijvigheid. Mooie eigenschappen die oh zo goed bij onze gemeente passen. De winnaar van de fotowedstrijd is…………. Rob Looijenstein met zijn foto van Hoogmade.

Ik wil met u even terug naar die verbondenheid. Daar wil ik vandaag in mijn kerstverhaal even bij stilstaan. Want die verbondenheid is helaas niet het kerstgevoel dat iedereen in onze samenleving deelt. Toch niet zo’n zware speech met moeilijke boodschap? Nee, een verhaal over verschillen en over trots. En u kunt bijdragen aan de mooie afloop van mijn kerstverhaal.

Ik wil het met u even hebben over Polarisatie. Best een lastig begrip. Wikipedia omschrijft dat heel mooi als ‘het vormen of verscherpen van maatschappelijke tegenstellingen’. Maar Polarisatie gaat vooral over het vormen van gedachten en gevoelens.  En ja, dat doen we allemaal. Dat maakt onze samenleving uniek. Maar soms zijn die gedachten en gevoelens niet gebaseerd op de juiste informatie.

Zwart-wit denken is mensen eigen. We denken heel vaak in tegenstellingen. Man versus vrouw, vreemd tegenover eigen, moslim versus christen, oud tegenover jong, Amsterdam versus Rotterdam, en autochtoon versus allochtoon. We zetten heel snel een stempel op een bepaalde groep en plaatsen mensen in hokjes. Dat gebeurt en is onvermijdelijk, maar het kan ook extreme en zelfs gewelddadige vormen aannemen.

Dat moet veranderen. We moeten met elkaar weer trots worden op de verschillen. Want die verschillen maken ons uniek.

Bij velen van u zijn er zorgen. Over de onrustige wereld waarin we leven, over de onderwijs en zorg in Nederland. Maar ook over veiligheid en over de ontwikkelingen rond het klimaat. We wonen in een mooi welvarend land. Maar de zorg voor de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen houdt ons bezig en is ook reëel. Die zorgen moeten we willen horen, zien en begrijpen. Want die zorgen komen ergens vandaan. Als we die zorgen bagatelliseren vermindert de polarisatie in onze samenleving zeker niet.

Want het is de samenleving zelf die moet verbinden. En die samenleving, dat bent u. Juist de manier waarop we met elkaar omgaan is te vaak reden tot zorg. We zien helaas onverschilligheid, en niet te accepteren gedrag zoals geweld tegen hulpverleners. Maar aan de andere kant zijn we ook een land met ontzettend veel vrijwilligers en mantelzorgers. Ook in Kaag en Braassem. Of juist in Kaag en Braassem. We willen ons echt wel inzetten voor een ander. Bij wereldwijde rampen doneren we, als buren in nood zitten helpen we, als iemand geen geld heeft om de baby-uitzet bij elkaar te krijgen staan we met elkaar klaar. Ook dat is Nederland. Een prachtige basis om op verder te gaan.

Bij te veel gesprekken die we erover voeren zie je verschillende groepen niet dichter bij elkaar komen, maar verder van elkaar wegdrijven. We moeten meningsverschillen met respect en fatsoen bespreken in plaats van met geschreeuw en gescheld. Ons land heeft inwoners nodig die als voorbeeld willen dienen. Die écht de verbinding durven zoeken. Door ons in elkaars standpunten te verdiepen. Door niet te kijken naar wat ons verdeelt, maar naar wat ons samenbrengt.

Ik roep u vandaag met mijn kerstverhaal op om trots te zijn op de verschillen in onze samenleving. Laat dat zien, laat dat horen. De stem van de stille meerderheid moet doorklinken, om zo het geschreeuw van mensen met extreme denkbeelden te overstemmen. Daarmee drukken we de toenemende polarisatie de kop. Geeft u het goede voorbeeld?

Ik wens u hele fijne feestdagen toe.

De winnende foto:

Doesbrug Hoogmade